Ik ben Karen De Looze. Ik vertel jullie graag een beetje meer over wie ik ben en over dat deel van mijn levenspad dat mij ertoe gebracht heeft vandaag aan stervensbegeleiding te doen.

Toen mijn grootvader stierf, merkte ik als kind hoe onrust in de kamer hem leek te beïnvloeden en belasten. We weten intussen dat het gehoor het langst blijft tijdens het stervensproces, en dat heb ik ook zo ervaren. Was er veel geroezemoes in de kamer, dan had dat meteen een weerslag op mijn grootvader. Wanneer mensen in de omgeving konden ontspannen in het ongemak van dit pijnlijke moment; ontspande hij ook. Nochtans gingen vele mensen op dat moment voorbij aan de impact van de ‘energie in de kamer’ op mijn grootvader.

Dat besef is me altijd bijgebleven en doorslaggevend geweest om met dit werk te starten.

We praten zo weinig over sterven. De focus ligt vaak op de medische zorgen, en zodoende staan mensen er vaak alleen voor om het levenseinde emotioneel, mentaal en spiritueel een plek te geven. Toch is het zo belangrijk om gehoord te worden: wat er speelt binnenin, los van de zorgen voor het lichaam?

Ik bezoekte in het kader van een doctoraat vele hospices in India en toen ik daar bij mensen langs ging hoorde ik zo vaak de bezorgheid ‘hoe zal het mijn kinderen vergaan als ik er niet meer ben?’ Ook die zorg mag in de begeleiding zeker een plekje krijgen. En zo zijn er nog belangrijke puzzelstukken, zoals ritueel of verbindende gesprekken met familieleden.

Elke situatie is anders. Luisteren naar wat er speelt en met aandacht datgene schenken wat nodig is om emotioneel en mentaal afscheid te kunnen nemen van het leven, dat is het werk van een levenseinde coach. Jarenlang ondersteunde ik mensen op vlak van trauma, familierelaties en zenuwstelsel regulatie. Aanwezig kunnen zijn bij wat kwetsbaar, moeilijk of nog onuitgesproken / onzichtbaar is in onze drukke uiterlijke wereld, is mijn innerlijke drijfveer. Wat er ook speelt, het mag er zijn, en jij hoeft het niet alleen aan te gaan.