Mijn naam is Karen De Looze. Als levenseinde coach heb ik 2 centrale overtuigingen:

Enerzijds dat het moment van sterven betekenis in zich draagt en dat de manier waarop we dit moment beleven ertoe doet. Sterven verdient rust, aandacht en menselijke nabijheid, net zoals geboorte dat doet. Het is een éénmalige, kostbare overgang waarvan de kwaliteit mee bepaald wordt door de zorg die we aan het moment kunnen schenken. De aanloop naar en het moment van sterven schenkt tedere inzichten voor de stervende én voor zijn of haar naasten.

Anderzijds dat het leven ons draagt, ook doorheen het stervensproces. Ik voel een diep vertrouwen dat we een manier ook in het stervensproces thuis komen. Niet op deze aardse wereld, maar misschien op de diepste lagen van onszelf.

Toen mijn grootvader stierf, merkte ik als kind hoe onrust in de kamer hem leek te belasten. Ook al sprak hij al even niet meer, niets in de omgeving was hem ontgaan. Intuïtief voelde ik dat wanneer de omgeving kon ontspannen in het ongemak van dit moment, hij ook ontspande. Zo kon hij zachter gaan.

Dat besef is me altijd bijgebleven.

Daarnaast ben ik ook altijd nieuwsgierig geweest naar mensen. Ik combineerde studies in pedagogie en sociale en culturele antropologie. Later doctoreerde ik in interdisciplinaire studies, waarbij ik gedurende achttien maanden veldwerk deed in India. Dit specifiek rond de vraag hoe mensen in India omgaan met sterven en afscheid.

Na een meer academisch pad, startte ik mijn privé praktijk. Eerst vanuit de insteek van Opvoeden Vanuit Verbinding. Gaandeweg, terwijl ik me verbond met de ouders die ik in de praktijk ontmoette, kwamen daar thema’s bij als trauma, heling en intergenerationele heling in familiesystemen. Vandaag werk ik ook bij BlinkOut, waar ik mensen begeleid om onzichtbare drempels en moeilijk uit te spreken ervaringen ruimte te geven.

Aanwezig kunnen zijn bij wat kwetsbaar, moeilijk of nog onuitgesproken / onzichtbaar is in onze drukke uiterlijke wereld, is volgens mij een krachtige motor. Hier mag het Leven je raken, ook wanneer het haar tegenpool is die aan onze deur klopt.

In mijn begeleiding rond het levenseinde wil ik niet alleen ruimte maken voor verdriet en afscheid, maar ook voor het eren en vieren van een geleefd leven. Het is een moment waarin rouw en schoonheid, loslaten en liefde vaak dicht bij elkaar liggen. Wanneer er ruimte is voor rust, aandacht en betekenis, kan deze overgang iets zachts, wonderbaarlijks en lichts krijgen.